اثرات گریه طولانی‌مدت بر هوش

یکی از منحصر به فردترین عوامل رشد هوشی کودک این است که مادر به علائم رفتاری و نشانه‌های جسمی و روانی کودک واکنش مناسب نشان دهد. محققان می‌گویند: اکثر کودکانی که زیاد گریه می‌کنند و از سوی والدینشان مورد غفلت واقع می‌شوند مهارت‌های اجتماعی و هوشی سالمی ندارند.

بررسی‌ها نشان داده اکثر نوزادانی که در سه ماهه اول زندگی‌شان گریه‌های طولانی‌مدت دارند و مورد غفلت والدین واقع می‌شوند در سن 5 سالگی به‌طور متوسط 9 امتیاز بهره هوشی‌شان پائین‌تر از سایر کودکان است. آنها همچنین در رشد حرکتی ظریفشان ضعیف‌تر عمل کرده و در ماه‌های نخست زندگی مشکلات زیادی در کنترل عواطفشان دارند. آنها در سن 10 ماهگی در برابر واکنش‌های تسلی‌دهنده والدین مقاومت بیشتری می‌کنند.